هوالمعشوق  

امشب سفری به آسمان خواهم داشت 

در  عرش خدا  برو  بیا خواهم  داشت 

در   بزم  دلم   چرا    مرا ره   ندهند ؟ ! 

در شب چه کنم که این دلم خواب نداشت؟! 

 یاهو 

خیس است همهجا 

یا دیدهام بارانیست؟!  

ای قادر متعال  

آخ که دیدید در کجای زمانه   

آن واقعه نشست ؟!  

وای که شنیدید چه بر آنان گذشت ؟!   

یاحَی  

الهی باید بدانم و می‌دانم که

                             وقتی غمگینم

         جایی در اعماق وجودم به تو ایمان نیاورده‌ام   

مگر نه آن‌که زمانه در گذر است‌؟

پس حالاتم نیز متغییر است و :

گاهی این مخلوق‌ات در رقص است

گاه زانوی غم در آغوش می‌کشد

گاه می‌خندد و پُز به گل‌های شکفته می‌دهد  

گاه چنان زار می‌زند که ابرها سر فرو می‌آورند

گاه سبک‌بال است و بر پرندگان فخر می‌فروشد

گاه سنگین تر از کوه است و

           بر دامنه‌های کوه‌ساران به حقارت می‌نگرد  

گاه ...  

امان از این حال

امان از این دل

امان از من و این دل که:

گاه به عناد برمی‌خیزیم

گاه خوان صفا می‌چینیم

گاه چنان رو ز هم بر می‌گیریم

        که گویی ز ازل تا به ابد بیگانه‌ایم

گاه چنان رو در رو می‌نشینیم که

        هر ره‌گذری یکی بودن‌مان را به تماشا می‌نشیند  

            ای وای من  

                        ای وای دل ...

 به نام‌" تو‌" ای احسن الخالقین 

عشق یعنی گریه‌های بی‌سبب

عشق یعنی خنده‌های بی‌امان  

عشق یعنی هم‌چو رود جاری شدن

عشق یعنی هم‌چو مه افشان شدن  

عشق یعنی لمس آن نا‌دیده‌ها

عشق یعنی طعم آن ناخورده‌ها  

عشق یعنی آن حباب، آن بغض آب

عشق یعنی گریه‌های آسمان    

عشق یعنی هستیم از هست‌‌" او‌"ست

عشق یعنی زنده‌گی‌م از بهر‌" او‌"ست  

عشق یعنی خود تهی کردن ز ترس

عشق یعنی ایمنی درآن که‌‌" هست ‌"   

عشق یعنی وحشت دوری ز‌" حّی‌"

عشق یعنی لذّت گرم از " حضور‌"   

عشق یعنی مزه‌ها از نام‌" هو‌ "

عشق یعنی شهد شیرین‌" ودود‌ "  

عشق یعنی غسل در باران " نور‌"

عشق یعنی رقص تن با اذن "‌ او‌ "  

                  عشق یعنی سجده بر زانوی‌" او "  

                                   عشق یعنی ...